Sunday, December 12, 2010

. . .كاش مي‌شد گريست

زنگ تفریح خورده، بچه ها از کلاس ها بیرون می آیند و سهمیه نارنگیشان را می گیرند. مونا از کنارم تکان نمی خورد، از سر و کولم بالا می روند و روبه روی دوربین محمد شاه حسینی قیافه می گیرند. مونا دستم را گرفته و نخودی می خنند. می پرسم: «مونا خونتون کجاست؟» سرش را بر می گرداند و به بچه ها نگاه میکند و می گوید: همین نزدیک، من خودم یه اتاق دارم پر عروسک. می خندد و می گوید:«یه بار بیا خونمون بازی کنیم.» بچه ها با دوربین محمد مشغولند که مونا توی گوشم آرام می گوید:«خانم ما خونه نداریم! شبا با مامانمون توی پار ک می خوابیم. مامانم صبح ها دستمال کاغذی می فروشه، شبا هم روی صندلی پارکا می خوابیم، بعد مامانم صبح من و می ذاره مدرسه و شب میاد دنبالم.»
می پرسم:«دوست داری بری بهزیستی تا مامانت خونه پیدا کنه؟» مونا با چشمان هراسناک می گوید:«بدون مامانم هیچ جا نمی رم، پارک و دوست ندارم، اما مامانم و از خونه و عروسک بیشتر دوست دارم...»

http://holden.blogfa.com/post-97.aspx

Friday, December 10, 2010

از بهترين نوآوري ها در موسيقي سنتي

در هفتة گذشته؛ يك كار موسيقايي عالي از دوست عزيزم؛ سروش قهرمانلو به بازار اومد. اين كار به نقل از وب سايت خانه موسيقي؛ كاري در سبك فيوژن هست كه كرانه جديدي از بهره گيري از سه تار رو به شنونده هديه ميده. گوش كردن به اين آلبوم گوش نواز رو به همه توصيه مي كنم

Thursday, December 9, 2010

ویکی لیکس عزیز

ماجرای سایت ویکی لیکس، فارغ از همه هیاهوها و جنجال هایی که ایجاد کرد، واجد ابعادی بود که به نظر می رسد در این گرد و غبار ناشی از اثرات افشاگری های آن، کمتر مورد توجه قرار گرفته اند.
بحث بر سر این نیست که اسنادی که توسط این سایت افشا شد، تا چه اندازه اهمیت داشتند و در مناسبات بین دولت ها چه تغییراتی ایجاد می کنند. حتی امکان سوءاستفاده ها و اقدامات تروریستی به واسطه اطلاعات افشا شده این سایت هم، اصلی ترین اثرگذاری این سایت را نمایندگی نمی کند. درست است که این اطلاعات جدید و لرزه های ناشی از آن، حکومت ها را محتاط تر کرد و دیوارهای بین آنها و مردم را به اجبار و علی رغم میل دولت ها، شفاف تر کرد، اما این مطلب هم در میان مدت برای حکومت ها قابل حل است و به واسطه آن، دچار مشکلات ماندگاری نخواهند شد. اگرچه که برای این امر، کار حکومت های دموکرات، از حکومت های توتالیتر مشکل تر خواهد بود و آنها سخت تر خواهند توانست غول بیرون آمده را به چراغ برگردانند
بلکه آنچه باعث این امکان شد که تاریخ را بتوانیم به بعد و قبل از افشاگری های ویکی لیکس تقسیم کنیم، تغییر بنیادی این اتفاق، بر خواستگاه های قدرت، و جابجایی معنی دار این خواستگاه ها است.  
شاید باید این مفهوم را کمی باز تر کرد. از دیرباز و از زمان حکومت های اولیه، منشاء اصلی قدرت در یک جامعه، به واسطه قدرت حکومتگران بود. حال این قدرت بنا به تقسیم بندی ماکس وبر، ناشی از یکی یا ترکیبی از منشاء های سه گانه فدرت قانونی، قدرت سنتی و یا قدرت کاریزماتیک بود. به مرور و با افزایش تمایلات و مبارزات دموکراسی خواهی در بین جوامع، قدرت جمهور مردم هم به رسمیت شناخته شد و به واسطه سازوکار انتخابات، امکان ظهور و بروز یافت. مناسبات قدرت تا به امروز، حاصل تعادلی میان دوقدرت حکومت و ملت بود. اما امروز و با ظهور ویکی لیکس، این برادران دوگانه فدرت، برادر سومی هم یافتند که قدرت اطلاعات بود. همانطوری که در دوهفته اخیر دیدیم، طوفانی که ویکی لیکس به پا کرد، نه ناشی از پشتیبانیِ قدرت حکومتی و نه حتی حاصل رای یا اعتراضات مردمی بود؛ بلکه وب سایتی پایه گذاری شده توسط فردی نسبتا گمنام (آقای جولیان آسانژ)، توانست تنها با در اختیار داشتن حجم کمی و کیفی قابل توجهی از اطلاعات، با به اشتراک گذاشتن آن به ساده ترین روش ممکن فعلی (یک وب سایت ساده که به تقریب خوبی توسط همگان قابل ایجاد است)، سونامی سیاسی دنیا را رقم یزند. این اتفاق می تواند آغازگر راهی باشد که با امتداد آن، این سومین برادر تازه یافته قدرت، باید به رسمیت شناخته شود. به واسطه وجود این منبع نوظهور قدرت است که روابط دولت-ملت ، دچار تغییرات عمیقی خواهد شد و مناسبات و تعاریف مربوط به قدرت، صورتی دیگرگونه خواهد یافت
به نظر می رسد که در آینده، شاهد پیوند و اتحادی عمیق بین دو برادر کوچک تر  (مردم و اطلاعات) خواهیم بود و این پیوند، به نحو روزافزونی، عرصه را بر برادر بزرگ تر، تنگ خواهد کرد 

Sunday, December 5, 2010

آغاز ذهن نوشته‌ها

مدت‌ها بود كه دستم به نوشتن نرفته بود. حرف‌هاي دل، حرف‌هاي اتفاقات پيرامون، حرف‌هاي هوايي كه در آن تنفس مي‌كنيم (اگر حتي تنفسمان هم، تنفس نباشد)، دغدغه‌هايي است كه در ذهنم انباشته مي‌شدند و اين انباشتگي،  گاه‌گاه، آشفتگي‌هاي روح را پردامنه مي‌كرد.
گفتن از بايدها و هست‌ها، نبايدها و نيست‌ها، حسرت‌ها، شادي‌ها و همة آنچه ضربان دل را به دست مي‌گيرد، امكاني است براي سبك‌تر شدن و جاي به انديشه‌هاي ديگرگونه دادن.
در اين صفحات، سعي مي‌كنم تا دغدغه‌هاي وجودم را به نوشته درآورم و بر خودم و پيرامونم، نگاهي دوباره بيندازم. اميدوارم به امتداد اين قلم‌ورزي‌هاي صفر و يكي
سلام